Άγιος Φεβρουάριος

«Κι οι μέρες που σου λείπουν, ω Φεβρουάριε, ίσως μας αποδοθούν στον παράδεισο …»

Τάσος Λειβαδίτης

Η γη μόλις έχει ξεκινήσει να κυοφορεί... και η Περσεφόνη... αρχίζει την άνοδο...

Σαν τα βήματα της Περσεφόνης που επιστρέφει στην Πάνω Κόσμο η στειρότητα του χειμώνα, αργά-αργά, κυοφορεί μέσα στο σκοτάδι της γης την εκδήλωση γονιμότητας (μόλις έρθει η Άνοιξη) του σπόρου που φιλοξενεί. Αντίστοιχα και το κοινό τραπέζι μεταστοιχειώνεται σε χώρο μύησης εμπεριέχοντας σκηνή φιλοσοφικής αποκάλυψης μέσα από την αλληλεπίδραση της κοινής συνάθροισης.

Η Τσικνοπέμπτη, με τον καπνό που υψώνεται και το κοινό γεύμα, κουβαλάει ένα αρχετυπικό συμβολισμό: Το φαγητό δεν είναι απλή κατανάλωση, αλλά πράξη συνάντησης. Γύρω από το τραπέζι, οι άνθρωποι εξισώνονται, συνομιλούν, γελούν, μοιράζονται.

Ο Έρωτας που απελευθερώνεται τις Απόκριες, εκδηλώνεται όχι μόνο μεταξύ προσώπων, αλλά και μέσα στον ίδιο τον κοινωνικό δεσμό, μετουσιωμένος από γενετήσια άλογη ορμή σε δύναμη έλξης, συνοχής και επικοινωνίας.

Όπως στο Πλατωνικό Συμπόσιο, έτσι και σήμερα, το κοινό γεύμα μπορεί να λειτουργήσει ως υπενθύμιση ότι ο άνθρωπος δεν τρέφεται μόνο από την ύλη, τη χθόνια φύση. Τρέφεται από τον Λόγο, την παρουσία του άλλου, την αίσθηση του «μαζί». Ο Έρωτας ξεκινά από το αισθητό, αλλά δεν σταματά εκεί· μας καλεί σε κάτι ανώτερο: στη συνειδητή ένωση, στη συμμετοχή, στην αρμονική συνύπαρξη.

Μέσα από την τελετουργία του κοινού τραπεζιού, της αποκριάτικης φρενίτιδας, το μοίρασμα της τροφής και η γενετήσια ορμή γίνονται γέφυρα. Στο τραπέζι, όπως και στον έρωτα, το ένστικτο βρίσκει έναν τρόπο να εκφραστεί χωρίς να κυριαρχήσει, να ανέβει από το χθόνιο βάθος και να συναντήσει τον άλλον -τον ομοτράπεζο- στο φως της σχέσης.

Η ύλη, η απόλαυση των βασικών ενστίκτων, τότε παύει να είναι αυτοσκοπός.

Η Τσικνοπέμπτη σφραγίζει τον κύκλο της απόλαυσης πριν από τον καθαρμό που οδηγεί στην υπέρβαση της αποχής από την φθορά, και έτσι το κοινό δείπνο ολοκληρώνει την ένταση, δίνοντας χώρο στη συνείδηση.

Ο έρωτας, το δείπνο και ο καθαρμός, δημιουργώντας ένα τρίπτυχο, αποκαλύπτονται ως στάδια της ίδιας εμπειρίας: τον ερχομό της άνοιξης, την υποδοχή της Ζωής και της Δημιουργίας.

Όταν η τελετή αυτή κλείσει, έρχεται ο καθαρμός — όχι ως απόρριψη του ενστίκτου, αλλά ως μεταμόρφωσή του.

Γιατί μόνο ό,τι έχει βιωθεί με επίγνωση μπορεί να υπερβεί το χθόνιο και να ανοίξει τον δρόμο προς μια πιο ώριμη, δημιουργική μορφή ύπαρξης.